ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ, ΚΡΗΤΙΚΟΣ
ΕΡΩΤΗΣΗ:
Ποια επίδραση στο
περιεχόμενο, στο στίχο και στη γλώσσα διαπιστώνετε στους παρακάτω στίχους:
Κι ανεί
τς αγκάλες μ’ έρωτα και με ταπεινοσύνη,
Κι έδειξε πάσαν ομορφιά και πάσαν καλοσύνη
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Στον Κρητικό
είναι έντονη η επίδραση της λόγιας λογοτεχνίας, της θρησκευτικής παράδοσης, της
Κρητικής λογοτεχνίας και της δημώδους ποίησης.
Συγκεκριμένα ως προς το περιεχόμενο στον πρώτο στίχο από
τους παραπάνω διαπιστώνεται η επίδραση της Κρητικής λογοτεχνίας και ιδιαίτερα
του Ερωτόκριτου («με σπλάχνος και ταπείνωσιν αγκαλιαστόν τον πιάνει») και της
χριστιανικής παράδοσης που βλέπει τον έρωτα ως ηθικό μέγεθος και θεωρεί υψίστη
αρετή την ταπεινοφροσύνη. Στον δεύτερο στίχο διαπιστώνεται επίδραση του ελληνικού ανθρωπισμού που
εξιδανικεύει τον συνδυασμό του καλού κ’αγαθού.
Ως προς το στίχο είναι
εμφανής η επίδραση του δημοτικού τραγουδιού και του Ερωτόκριτου: Ο στίχος είναι ο ιαμβικός, καταληκτικός με τα εξής
χαρακτηριστικά: Κάθε στίχος είναι απηρτισμένος δηλαδή έχει ένα ολοκληρωμένο
νόημα. Υπάρχει τομή στην 8η συλλαβή· το β΄ ημιστίχιο συμπληρώνει και
προεκτείνει το νόημα του α΄. Ο Σολωμός χρησιμοποιεί ομοιοκατάληκτα δίστιχα,
κλασικό της δημοτικής και της κρητικής στιχουργίας.
Ως προς τη γλώσσα είναι εμφανής η επίδραση της
δημοτικής ποίησης: «Κι ανεί… Κι΄έδειξε», της κρητικής λογοτεχνίας: «τς
αγκάλες» και
της λόγιας γλώσσας: «πάσαν»
