ΕΡΩΤΗΣΗ:
Να αναφέρετε τέσσερα
γνωρίσματα της ποιητικής γραφής του Γιώργη Παυλόπουλου που προκύπτουν από το συγκεκριμένο
ποίημα.
· ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
α. Ποίηση Αφηγηματική:
Η ποίηση του Γιώργη Παυλόπουλου χαρακτηρίζεται ως
αφηγηματική, γιατί ο ποιητής περνά το μήνυμά του μέσα μια ιστορία. Η αφήγηση
έχει συγκροτημένη, κυκλική δομή και υποτυπώδη πλοκή.
Η αφήγηση γίνεται από έναν παντογνώστη αφηγητή που
έχει συνολική εποπτεία των προσπαθειών που έχουν γίνει και συνεχίζουν να
γίνονται για να ανοιχτεί η πόρτα της ποίησης·
όμως ο ποιητής έχει και προσωπική εμπειρία του προβλήματος που
περιγράφει: «Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν / από τότε που υπάρχει ο κόσμος /
είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια / για ν’ ανοίξουμε την πόρτα της
Ποίησης» Με την επιλογή της τριτοπρόσωπης αφήγησης ο ποιητής θέλει να τονίσει
τη διαχρονικότητα του προβλήματος και να παρουσιάσει τον αγώνα και την αγωνία
των ποιητών, όλων των ποιητών, πέρα από προσωπικές εμπειρίες και απογοητεύσεις.
β. Ποίηση Πεζολογική:
Το ποίημα είναι γραμμένο με λιτότητα και σαφήνεια,
σαν παραμύθι. Ο Παυλόπουλος θέλει να διεγείρει τη φαντασία και τη σκέψη του
αναγνώστη μόνο με το περιεχόμενο του ποιήματος, όχι με περίτεχνα εκφραστικά
μέσα. Γι’ αυτο επιλέγει την εκφραστική καθαρότητα και σαφήνεια που προσφέρουν
οι κύριες προτάσεις. Οι κύριες προτάσεις περιέχουν αυτοτελή νοήματα και
προσδίδουν ένα γοργό ρυθμό αφήγησης. Δημιουργούν, παράλληλα, μια αίσθηση
οικειότητας καθώς ο λόγος του ποιητή ακούγεται απλός και καθημερινός, χωρίς
ποιητικότητα, που καμιά φορά δυσχεραίνει την κατανόηση του νοήματος και
αποθαρρύνει τους αναγνώστες. Το
λεξιλόγιο είναι καθημερινό, όπως: «κάτι βλέπουν», «το μάτι τους αρπάζει κάτι».
Οι καθημερινές λέξεις προσδίδουν μια
αίσθηση οικειότητας. Σημασία, άλλωστε, για τον ποιητή έχει να περάσει με απλό
τρόπο ένα μήνυμα που δεν είναι καθόλου απλό. Το ύφος είναι απλό, τα σχήματα
λόγου, οι εικόνες, οι αντιθέσεις, ο κύκλος, απλώς υπηρετούν το περιεχόμενο του
ποιήματος. Ο στίχος είναι ελεύθερος, ανομοιοκατάληκτος και ο ρυθμός του
ποιήματος είναι μόνο εσωτερικός.
γ. Ποίηση που δίνει
την εντύπωση του ονειρικού και του
φευγαλέου:
Το ποίημα είναι γραμμένο με απλότητα, παρά ταύτα το
νόημα είναι περίεργο και φευγαλέο, όπως στα όνειρα ή τους εφιάλτες. Η αίσθηση
του ονειρικού και του φευγαλέου αποδίδεται από τον ποιητή με:
Αλληγορία : η ποίηση παρουσιάζεται σαν μια πόρτα ανοιχτή που κλείνει για
όσους θα νιώσουν τη δύναμη της ποίησης και θελήσουν να μπουν μέσα. Το κλειδί
έχει χαθεί και οι ποιητές μάταια προσπαθούν να δημιουργήσουν το αντικλείδι που
θα τους επιτρέψει να την ανοίξουν. Αλλά η πόρτα ήταν πάντα ανοιχτή.
Συμβολισμό: η πόρτα αποτελεί ένα τέλειο σύμβολο γιατί επιτρέπει στον ποιητή
να μπορεί να παίξει με την παράλληλη δυνατότητα μιας πόρτας να ανοίγει και να
κλείνει. Σύμβολα ακόμη είναι το κλειδί που δε βρίσκεται και τα αντικλείδια που
δεν φέρνουν ποτέ το ποθητό αποτέλεσμα.
Εικόνες παράδοξες που δημιουργούν μυστηριακή ατμόσφαιρα.
Αντιθέσεις. « Η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή / Η πόρτα τότε κλείνει», «
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε/ Όμως μερικοί
κάτι βλέπουν», « Η πόρτα δεν ανοίγει πια / Μα η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή. Με
την τεχνική των αντιθέσεων δημιουργείται ένα κλίμα αντιφάσεων και περίεργων
ανατροπών όπως στα όνειρα.
δ. Το σχήμα του κύκλου:
Χαρακτηριστικό πολλών ποιημάτων του Παυλόπουλου είναι ότι δεν τελειώνουν
ποτέ, καθώς ο ποιητής στροβιλίζεται ο ίδιος και παγιδεύει και τον αναγνώστη σ’
έναν αέναο κύκλο όπου η αρχή συμπίπτει με το τέλος και το τέλος με την αρχή «Η ποίηση
είναι μια πόρτα ανοιχτή ….. Μα η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή».
