ΕΡΩΤΗΣΗ:
Στίχοι 31 – 42: Με ποιους εκφραστικούς τρόπους η ποιήτρια
αισθητοποιεί την οπτική της σύμφωνα με την οποία το άγαλμα
αντιμετωπίζεται όχι ως ιστορική και εθνική αλληγορία, αλλά ως σύμβολο
καταπίεσης του γυναικείου φύλου;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Η ποιήτρια στους στίχους 31 - 42
επαναλαμβάνει αυτό που από την αρχή έχει δηλώσει, ότι δηλαδή δεν βλέπει στο άγαλμα
τον συμβολισμό που του αποδίδεται, δηλαδή την αλύτρωτη Βόρειο Ήπειρο, αλλά τη
διαχρονικά υποδουλωμένη γυναίκα σε μια κοινωνία που την θέλει αιχμάλωτη.
Η οπτική γωνία της ποιήτριας αισθητοποιείται
με:
Λόγο ελλειπτικό, μεταφορικό, συνειρμικό, όπως ανεβαίνει από το υποσυνείδητο, με διάσπαση
της λογικής ακολουθίας «Όχι γιατί γυναίκα σε παρέδωσε στο μάρμαρο ο γλύπτης κι
υπόσχονται οι γοφοί σου ευγονία αγαλμάτων, καλή σοδειά ακινησίας.»
Συμβολισμούς «Γιά τα δεμένα χέρια σου…, σε λεω
γυναίκα»
Τόνο χαμηλό,
ύφος προσωπικό, αυθόρμητο και πικρό «Γιά τα δεμένα χέρια σου, που έχεις όσους
πολλούς αιώνες σε γνωρίζω, σε λεω γυναίκα»
Γλώσσα αποφθεγματική
«Σε λέω γυναίκα γιατ’ εισ’ αιχμάλωτη».
Άτακτη σύνταξη, ιδιαίτερα στο σημείο που για να δώσει έμφαση στην αιτιολόγηση χρησιμοποιεί το
σχήμα άρσης και θέσης « Όχι γιατί γυναίκα… Για τα
δεμένα χέρια σου».
Λέξεις ελεύθερες και αυτόνομες, προκλητικές, λογικά
αταίριαστες που δημιουργούν ζωηρές λεκτικές εντυπώσεις και συνειρμούς «ευγονία αγαλμάτων» και εναλλαγή κυριολεκτικής και
μεταφορικής σημασίας των λέξεων «Για τα δεμένα χέρια
σου».
Στους
δύο τελευταίους στίχους καταγράφεται ανάγλυφα ως κατακλείδα η προοπτική της
ποιήτριας που πιστεύει ότι τόσο μεγάλη είναι η γυναικεία σκλαβιά ώστε συνειρμικά
οι δύο έννοιες, γυναίκα – αιχμαλωσία, ταυτίζονται.
